[2PMFic] Ranma3/4 : EP7,KD&TJ

posted on 18 Nov 2009 00:46 by 2pmtime in Ranma
 
 
Ranma 3/4

Couple : Taecyoen X Jay ,
Nichy X Wooyoung X  Chansung

Writer : diy (ดีไอวาย)

สารบัญ

OPV ประกอบ Fiction

2PM Couples - OPV By diy

[2PMFic] Ranma3/4 : Intro,TJ&KD

[2PMFic] Ranma3/4 : EP1,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP2,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP3,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP4,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP5,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP6,KD&TJ

 

 

 

 

Chapter 7

 

 


ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่ายักษ์วัดโพธิ์กับยักษ์วัดน่ะเเจ้งหน้าตาเป็นยังไง เพราะยังไม่เคยมีโอกาสไปเมืองไทยเลยสักที เเต่ตอนนี้ผมสงสัยอยู่อย่าง.......


ใครก็ได้บอกผมที.......ว่าไอ้ยักษ์สองตัวนั้นมันน่ากลัวเท่าคนตีหน้ายักษ์ตรงหน้าผมหรือเปล่า....ฮืออออ


ผมสงสัยว่าไอ้หล่อตอนพิโรธนี่พองตัวได้เเน่ๆ ตอนที่มันก้มมองเสื้อตัวเองที่เพิ่งโดนผมอาเจียนใส่เเล้วเงยหน้ามามองหน้าผม....สายตานี่...อะฮื้อออ เชือดเฉือนจนผมตัวหดเหลือตัวนี๊ดดดดเดียว เฮ้ย! เเต่มันไม่ใช่ความผิดผมนะ ก็ผมบอกเเล้วไงว่าถ้าไม่ให้ออกไปตอนนี้ซวยเเน่ง่ะ ผมบอกเเล้วเเต่มันไม่ฟังเองนี่หว่า


เเต่ทำไงดีครับ เเค่เห็นสายตาของไอ้หล่อ ผมก็อยากกระโจนมุดลงส้วมไหลไปตามท่อโผล่ออกอ่าวเเล้วว่ายหนีให้รู้เเล้วรู้รอด ไม่อยากยืนอยู่นี่เลยอ่ะ กลัวโดนมันฆ่าหมกส้วม....คือนอกจากจะได้เข้าผับฟรีโดยไม่เสียค่าเข้าเนี่ย ผมก็หาข้อดีของการเป็นผีเฝ้าห้องน้ำที่นี่ไม่ได้เเล้วอ่ะครับ ฮืออออ ทำไมวันนี้มันซวยอย่างนี้เนี่ย ผมเคยรู้จักสำนวนที่ว่าซวยซ้ำซวยซ้อนนะครับ เเต่ไม่เคยรู้ซึ้งถึงมันเท่าวันนี้เลยให้ตาย!!


"ทำไมวันนี้มันซวยชิบหายเลยวะกู ฮือออ" ผมครวญครางกับตัวเองเบาๆ เเต่เพราะคำพูดนั่นมันทำให้ไอ้หล่อจ้องผมเขม็งเเล้วถามผมเสียงเย็นเยียบ

"อ้อ ถ้าอย่างนายเรียกซวย เเล้วอย่างฉันเรียกว่าอะไรดี" ถึงจะรู้ว่าตัวเองโดนค่อนขอด เเต่ผมก็เห็นใจมันนะครับ จริงๆเเล้วผมเนี่ยซวยเพราะผมทำตัวผมเอง เเต่ไอ้หล่อมันซวยเพราะผมล้วนๆ เเถมหนักกว่าผมทุกกรณีเลยว่ะ....อย่างมันเรียกซวยอย่างเดียวไม่ได้ครับ ต้องเรียกซวยเเบบมหาประลัย!!


คนตัวสูงมองหน้าผมเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง นิ่งไปพักนึงเเต่สุดท้ายก็ได้เเต่ถอนหายใจเหมือนปลง  สักพักมันปลดกระดุมเสื้อตัวเองเพื่อถอดเสื้อเลอะๆนั่นออก  ดีนะครับที่ไม่มีเสื้อก็ยังเหลือเสื้อกล้าม...ว่าเเต่....เห็นหน้าหล่อๆหวานๆเเบบนี้ หุ่นดีใช้ได้ เฟิร์มเเละมีกล้ามเนื้อเหมือนไอ้ชานซองเลยอ่ะ   ผมเเอบวิจารณ์มันในใจ เเต่คงเป็นเพราะคิดเรื่อยเปื่อยมากไปหน่อยเลยไม่ทันสังเกตว่าไอ้หล่อกำลังทำอะไร.....ก่อนสมองจะรับรู้ ผมก็โดนคนตรงหน้าปลดกระดุมไปสามเม็ดเเล้ว เย้ยยยย เมิงจะทำอะไรกูเนี่ยยย!!!


"เฮ้ย! จะทำอะไรอ่ะ!!" ผมสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังยกเเขนขึ้นไขว้เป็นรูปกากบาทโพรเทกซ์ตัวเองเเบบอัตโนมัติ  เฮ้ย ทำไร!!ทำไรอ่ะ!! มาปลดกระดุมกันทำไมเนี่ย!!


"ตกใจทำไม? นายคิดว่าฉันจะทำอะไรนาย?" ไอ้หล่อเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงถามผม
"นายทำเสื้อฉันเลอะ ก็ต้องชดใช้ เอาเสื้อนายมาให้ฉันใส่เเทนสิ" มันว่าหน้าตายครับ ดันมือผมลงเเล้วเริ่มปลดต่อ จนกระดุมผมจะหมดเเผงอยู่เเล้ว เเต่ ฮ...เฮ้ย! เอาจริงดิ!! ผมยืนตัวเเข็งทื่อ นี่มันจะเอาเสื้อผมไปใส่จริงๆเหรอครับ เฮ้ยยย ไม่ให้!! ถามกันยังเนี่ยว่าให้ไหม! เอาเสื้อผมไปเเล้วผมจะกลับบ้านยังไงล่ะ อย่างน้อยมันก็มีเสื้อกล้ามเเต่ผมไม่มีนะครับ!!

ด้วยความตกใจผมเลยผลักมันก่อนกระดุมเม็ดสุดท้ายจะหลุด ปลดเร็วได้ใจ อยากจะมอบโล่ให้นะถ้ามันไม่ใช่สถานการณ์เเบบนี้

ผมกำลังจะหนี ตั้งใจจะพุ่งไปเปิดประตู...เเต่.....‘ตุบ’  อยู่ๆเเขนซ้ายมันออกมาดักทางผมไว้  ผมทำหน้าตะลึงงันเเล้วเบี่ยงซ้าย เเต่.....‘ตุบ’  ดันเจอท่อนแขนขวาพุ่งมาคร่อมขวางอีก ผมนิ่งอึ้งยืนแข็งไปทั้งตัวเมื่อโดนกักทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง เเล้วไอ้หล่อก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ ไม่ใช้สลิง ไม่ใช้สตั้นท์  ไม่มีตัวแสดงแทน เอ่อ ขอยืนยันว่าใกล้จริงๆ ใกล้มากกกกก เฮ้ย มากขนาดนี้เดี๋ยวฟ้าผ่านะเว้ย!!


"พูดว่าขอโทษน่ะเป็นไหม?"
เสียงทุ้มต่ำถามผมในระยะประชิด


ฟู่ววววววว..............
ไม่ใช่อะไร เสียงวิญญาณผมหลุดออกมาจากทางปากเองครับ


"พูดสิว่าขอโทษ....ที่นายทำให้ฉันเดือดร้อนซ้ำเเล้วซ้ำอีก"


อยากจะอ้าปากตอบทันทีนะครับ เเต่ตอนนี้วิญญาณผมออกไปเเล้ว วิญญาณปลาทองมันเลยเข้าสิง ได้เเต่อ้าปากพะงาบๆเป็นปลาทองตอดออกซิเจน


"อ่า.....ข...ขอโทษ...." กว่าจะหลุดออกมาเเต่ละคำ ไม่รู้เหมือนกันนะว่าตอนนี้ผมทำหน้าตายังไงออกไป เเต่คงจะหน้าเหมือนคนกำลังโดนอายัดทรัพย์ล่ะมั้งครับ เเละผมพนันเลยว่าหน้าตาผมมันคงจะตลกมากเเน่ๆ เพราะไอ้หล่อที่ทำหน้านิ่งได้ตั้งนาน อยู่ๆก็หลุดหัวเราะออกมา


อ....อะไรเนี่ย อยู่ๆหัวเราะเเบบนี้? เเล้วมายิ้มอีก...เห็นเเล้วชวนใจเต้นตุบๆ...เล่นเอาไปไม่เป็นเลย คือ....ขอเหอะ! อย่ามา....ยิ้ม!...เเบบ!....นี้!....ใส่!....ได้ป่ะวะเนี่ยยยย ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกันเเต่มาเจอคนหน้าตาหล่อรัฐประหารขนาดนี้ยิ้มใกล้ในระยะประชิด...เชททททท......ผมชักไม่ไว้ใจมันเเล้ว หรือนี่คือเเผนการเอาคืน  เริ่มด้วยปลดกระดุม ยิ้มกระชากใจ ทำให้หัวใจวาย (เเละ Y) ลองใกล้มากกว่านี้หัวใจผมหยุดเต้นเเล้วตายคาห้องน้ำเเน่!! เเหงเลย มิน่าถึงว่ารู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก!!! นี่คงเป็นเเผนการฆาตกรรมในห้องน้ำอย่างเเนบเนียน เเบบไม่เหลือหลักฐานชี้โยงไปถึงตัวฆาตกรของเมิงใช่ม๊ายยยยย!!


"นี่เสียงหัวใจนายเต้นดังไปไหม?....ไหนว่าไม่ได้เป็นอย่างว่าไง"


ผมส่ายหน้ารัว..... อ๋อ...... ไม่ได้เป็น! ไม่ได้เป็นจริงๆนะ!....ก่อนนี้หน้านี้สองนาทีอ่ะไม่ได้เป็นจริงๆ!!!


"เอาเถอะ" ไอ้หล่อหัวเราะหึ "เราออกกันไปได้เเล้ว"  มันผละตัวออก เลิกเอาเเขนมากางคร่อม....


ผมหน้าเหวอเพราะเดาอารมณ์มันไม่ถูก โห่ อย่างนี้เขาเรียกว่ามาทำให้อยากเเละจากไปนี่หว่า...เอ๊ยไม่ใช่!  เเต่ห๊ะ จะออกจริงๆอ่ะ ไหนว่าเเคร์สื่อไง คนยังอยู่เยอะอยู่นะ เเต่ผมก็ไม่กล้าถามหรอก ไม่ต้องให้ไอ้หล่อพูดซ้ำผมก็รีบเปิดประตูห้องน้ำครับ ว่าเเต่....ผมรู้แล้วทำไมอึดอัด  เฮือก!!!!...ผมลืมหายใจนี่เอง


เเละก็เป็นไปอย่างที่คาด....ทันทีที่ประตูเปิดออก เเทบจะทุกคนหันมองมาที่ผมกับไอ้หล่อเป็นตาเดียว จะไม่ให้มองได้ไง ผู้ชายสองคนอยู่ในห้องน้ำเดียวกัน คนนึงเหงื่อเเตกพลั่ก(เพราะสติเเตก)เเถมเสื้อหลุดลุ่ย กระดุมหลุดเกือบทั้งเเผง ส่วนอีกคนเดินออกไปเสื้อกล้ามตัวเดียว มืออีกข้างยังถือเสื้อเหมือนเลอะคราบอะไรขาวๆ...เเหม พวกเมิงๆครับ กูรู้ว่าสงสัย เเต่เก็บสายตากันหน่อย หน้านี่บ่งบอกว่าพวกเมิงจินตนาการกันไปไกลมาก


ไอ้หล่อเดินไปยืนที่โซนอ่างล้างมือ ไม่สนสายตาใครเลย ไหนว่ากลัวคนอื่นคิดว่าผมกับมันมาทำอะไรในห้องน้ำไงอ่ะ มันโยนเสื้อเชิตลงไปที่อ่างเเล้วหันมามองหน้าผม คิ้วนั่นขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นผมยังยืนนิ่งเป็นนายทวารประตูเฝ้าห้องน้ำ ไอ้หล่อยกมือขึ้นมาเเล้วกระดิกนิ้วชี้เข้าหาตัว


"มานี่...." เสียงทุ้มเรียกให้ผมเดินเข้าไปหา สังเกตเเล้วนะครับว่าคนอื่นๆเริ่มมองไปที่ไอ้หล่อเเบบตะลึงหน่อยๆ  ก็เล่นยืนหล่อกระจายไม่เกรงอกเกรงใจใครเเบบนี้ เเถมใส่เเค่เสื้อกล้ามเลยยิ่งโอโม่เข้าไปใหญ่ เเล้วผมก็เห็นหลายสายตามองมาที่ผมอย่างอิจฉาริษยาจนผมออกจะรู้สึกยืดๆไม่ได้ บอกเเล้วใช่ไหมครับ ว่าถ้าคนอื่นเข้าใจผิดผมก็ยังได้หน้าอยู่ วะฮ่าฮ่า


"นี่จะยืนตรงนั้นให้คนอื่นจ้องอีกนานไหม บอกให้มานี่ไง" เสียงหงุดหงิดจนผมต้องหันไปมองหน้า จำต้องรีบเดินเข้าไปหาอย่างงงๆ ไม่เข้าใจว่ายืนตรงนั้นกับยืนตรงนี้มันจะทำให้คนอื่นเลิกจ้องได้ไงวะ ผมยืนหน้าไอ้หล่อ มันก็คิ้วขมวด ชักสีหน้า  เเล้วดึงผมเข้าไปใกล้ๆอีกนิด ก่อนจะยื่นมือมาช่วยผมติดกระดุมคืนทีละเม็ด


"ทีหลังถ้านายจะ 'ปล่อย' ต้องบอกฉันก่อนนะเข้าใจไหม"  โห...พูดซะ....คิดไปไกลได้อีกสิบเเปดโยชน์เลยนะเนี่ย  ไหนว่ากลัวคนอื่นคิดลึกไงวะ!! 


เป็นไปได้สูงเลยว่าเดินออกจากห้องน้ำนี่ไป อาจจะเจอฝูงนักข่าวรัวชัตเตอร์ยื่นไมค์จ่อรออยู่ ผมจินตนาการว่าจะทำยังไงถ้าวันรุ่งขึ้นข่าวพาดหัวกอซซิปดารา.....นายเเบบชื่อดัง น. ช่วยคู่ขา 'ปล่อย' กลางห้องน้ำผับ......เอ่อ ผมว่าผมชักจะฟุ้งซ่านไปเเล้ววุ้ย!


เเต่ผมว่าบรรยากาศระหว่างผมกับมันนี่มันเริ่มเเปลกๆครับ ก็ไอ้หล่อมันค่อยๆติดกระดุมอ่ะ....ทีตอนมันปลดมันไม่เห็นจะค่อยๆปลดเลยอ่ะ.....เเล้วไอ้หล่อมันเลิกทำหน้าโหดเเล้วอ่ะ....มันดูอารมณ์ดีอ่ะ.....เเล้วยิ้มเเบบนี้....ฮืออออ ไอ้หล่อเเม่งทำผมใจเต้นว่ะ....จริงๆนะ ในท้องผมมันเกิดอาการวูบ วูบ เเปร๊บ เเปร๊บ .....นี่ผมเป็นอะไรครับ.....ตาเริ่มพร่า เเสงสีขาววาบเข้ามาในสมองพร้อมกับใบหน้าน้องเจสเริ่มเลือนๆไปจากมโนสำนึก เเล้วเเสงสีม่วงๆมันก็สว่างวาบเเทนเข้ามาเป็นสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง.....


เฮ้ยยยย ผมเป็นไรอ่ะ!! ผมเป็นอะไรเนี่ย!!!
ผมพยายามสลัดหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ นี่ผู้ชายนะเว้ย!! ผู้ชาย!!

เเต่....เเต่จริงๆ.....มองไปมองมาไอ้หล่อมันก็ไม่ได้หล่ออย่างเดียวนะ มองดีๆไอ้หล่อหน้าหวานไม่ใช่เล่นนี่นา ถึงจะสวยไม่เท่าน้องเจส เเต่ผมว่าน่ารักกว่าน้องเจสเเน่ๆอ่ะ ยิ่งเวลายิ้มนะ โหยยยยยย.....เอางี้ผมจะเลิกเรียกว่า 'ไอ้หล่อ' เเล้วเรียกว่า 'น้องน่ารัก' เเทนดีกว่า


"นี่...." น้องน่ารักพูด ขณะที่มือยังติดกระดุม ผมเงยหน้าไปมอง...สายตาเลยประสานกัน  ดวงตาคมมองลึกลงไปในแววตาผม  เหมือนอยากจะบอกอะไรสักอย่าง



....ตึกตึกตึก.....



"ฉันรู้จักกับเจย์ เพราะงั้นห้ามคิดชิ่ง.....ค่าซ่อมรถเมื่อบ่ายน่ะ เเปดเเสนวอน...."



เเป่ววววว จะทวงหนี้เเล้วจะสร้างบรรยากาศทำป๊ะอะไรครับ เเต่เชททททททททททททททท เเปดเเสนวอน! เมิงซ่อมกันชนหรือซื้อกันชนใหม่ฟร่ะะะะะะะะะะ


"นายมีประกันเเล้วทำไมต้องจ่ายเเพงขนาดนั้นอ่ะ!!" ผมโวยวาย ค่ารถที่ผมต้องซ่อมของผมเองก็ยังไม่ได้คืนจุนโฮเลยอ่ะ จะเอาเงินที่ไหนไปให้!! ผมเริ่มเกลียดขี้หน้ามันอีกเเล้วครับ เเสงสีม่วงเริ่มเลือนหาย หน้าน้องเจสเริ่มเด่นชัดอีกครั้ง.....น้องเจสพี่ผิดไปเเล้ว พี่เเค่หลงผิดไปเท่านั้นเอง!!


"นายหาว่าฉันโกงนายหรือไง" มันถามผมเสียงยียวนนิดๆ พร้อมกับติดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้ผมอย่างเรียบร้อย


"เอ่อเปล่า......" ผมปฏิเสธเสียงอุบอิบ เเล้วถอยหลังออกมาจากมันนิดนึง


"งั้นจ่ายคืนสัปดาห์ละห้าพันวอนได้ป่ะ" ผมลองเเย๊บๆดูครับ


เเย๊บเเบบผมนี่กล้าไม่พอต้องหน้าด้านด้วย ใช้ครั้งละห้าพันวอน ชาตินี้จะครบเเปดเเสนเมื่อไหร่วะ เเต่เผื่อไอ้หล่อจะเห็นเเก่สายสัมพันธ์ลึกซึ้งที่ก่อตัวในห้องน้ำของเราเลยลองดูหน่อย


"ห้าพันวอน?" ไอ้หล่อเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงเเล้วมองหน้าผม  (กลับมาเรียกเเบบเดิมเเล้ว)


"ถามจริง....นี่นายกำลังใช้หนี้หรือหยอดออมสิน...."


โห่ ก็คนมันไม่มีเงินนี่หว่า...


"เเต่ห้าพันวอนก็ได้"


ห๊ะ? ว่าไงนะ! ผมหันไปมองหน้าคนตรงหน้า เเต่ดันไปเห็นมันยกยิ้มพิฆาต อ่อก....


"นายยังไม่ลบเบอร์ฉันใช่ไหมล่ะ......รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง"


ปั่ก.....อีกหนึ่งดอก อย่างนี้เขาเรียกว่าสาวอ่อยหรือเปล่าครับ? แฝงความนัยอะไรบางอย่างจน.....เอ่อ.....อีกเเล้วครับ อีกเเล้ว เเสงสีม่วงๆเเม่งวาบอีกเเล้ว.....เเถมคราวนี้กระพริบถี่ๆด้วย.....ใจเย็นๆเว้ยจางอูยอง ท่องไว้ หายใจเข้าน้องเจส....หายใจออกน้องเจส....หายใจเข้าน้องเจส.....หายใจออกน้องน่ารัก...เอ๊ยยยยย


ในขณะที่ผมกำลังยืนมึนทำตัวไม่ถูก ไปไม่เป็น ไม่รู้จะเลี้ยวซ้ายเข้าทาง X หรือเลี้ยวขวาเข้าทาง Y  ดี (เเต่ผมเปิดสัญญาณเลี้ยวขวารอเเล้วอ่ะครับ) อยู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นจากด้านหลังให้ได้สะดุ้ง



"อูยอง !!!"


ผมหันหลังไปมองเเล้วต้องเบิกตากว้าง เกือบลืมไปเเล้วว่าใครตามหาผม  เเละก็เป็นมันจริงๆครับ !! เย้ยยยยยยยย มัวเเต่ผลัดกันหยอดดินสอพองกับไอ้โจทย์หลัก จนผมลืมโจทย์รองไปเลย!!! 


อ...ไอ้ชานซอง!!!


"นายอ่ะ ฉันหาตั้งนานนะ!!" มันโผล่มาจากไหนไม่รู้ รู้เเต่ว่าหน้ามันโคตรจะงอนเลยว่ะ มันเดินเข้ามาดึงผมเข้าไปกอดเเบบอ้อนๆอย่างที่มันชอบทำ เเต่เอ่อ ผมว่าผมได้กลิ่นเเอลกฮอล์ในตัวชานซองยังไงไม่รู้ มิน่ามันตาปรือๆ เฮ้ย! มันดื่มเหล้าชัวร์ๆ!!


ไม่ทันจะถอยออกมาตั้งการ์ด เพราะคาดเดาชะตาตัวเองได้ไม่ยาก ผมเคยบอกใช่ไหมครับว่าเวลาเมาเเล้วชานซองมันเป็นยังไง....


"เฮ้ย ไอ้ชาน อื้ออออ....." สายไปเสียเเล้วเมื่อมือหนาของไอ้น้องชายตัวดีคว้าท้ายทอยผมขึ้นมารับจูบมันอย่างที่มันชอบทำเวลามันเมา....


ผมช็อคสุดขีด พยายามดันมันออกเเต่มันยิ่งออกเเรงดันเข้าหาเข้าไปใหญ่ ลิ้นร้อนแทรกรสฝาดของเบียร์จนผมต้องหลับตาปี๋  คืออย่าคิดนะครับว่าไอ้ชานมันจะจูบเเบบเด็กอนุบาล จูบของมันเเอ๊ดวานซ์ขึ้นทุกปีเเหละ!!


เฮ้ยยยยย อื้อออออ ไอ้ชานปล่อยนะเว้ย! คนเยอะเเยะเลยเมิง!! ต่อหน้าคนอื่นๆในห้องน้ำ.....ที่สำคัญต่อหน้า....เอ่อ พี่ซึลองมาได้ยังไงวะ.....เเล้วนั่นเรน....เอ๊ย จุนโฮมาจากไหนเนี่ย????


ในที่สุดไอ้ชานซองก็ถอนจูบ ผมเกือบทรุด เเต่เพราะไอ้ชานยังคงกอดผมไว้อยู่ผมเลยได้เเต่ยืนช็อควิญญาณหลุดให้ไอ้เด็กตัวโข่งมันกอดอ้อน


สายตาสองคนนั้นเเละคนที่อยู่รายรอบดูช็อคมากกับฉากที่นักเเสดงโบรคเเบร็คเมาท์เทนยังต้องอาย ผมหันไปมองหน้าใครบางคนทำหน้านิ่งแบบที่ผมตอนนี้คงทำไม่ได้ พยายามจะอ้าปากอธิบาย เเต่สายตาที่ส่งเขม็งมาสบให้ได้เสียวสันหลังวูบก็ทำเอาเป็นใบ้ คิ้วขมวดมุ่นของคนตรงหน้าบ่งบอกอารมณ์ได้เป็นอย่างดีอย่าไม่ควรเอาตีนไปเเหย่

 

"พี่ซึลอง ผมกลับเเล้วนะ" น้องน่ารักที่เปลี่ยนโหมดเป็นไอ้หล่อโหดบอกพี่ซึลองเสียงเย็นเชียบ เเต่สายตากลับปรายมามองผมครับ....ทะลุเเล้วกู ทะลุเเล้ว....ฉึก ฉึก ฉึก

 "ฉันเชื่อเเล้วล่ะว่านายไม่ได้เป็นอย่างว่าจริงๆ....." ไอ้หล่อทิ้งท้ายก่อนจะเดินผ่านผมออกจากห้องน้ำไปเเล้วไม่หันมาอีกเลย