[2PMFic] Ranma3/4 : EP11,KD&TJ

posted on 24 Mar 2010 20:10 by 2pmtime
 
 
Ranma 3/4

Couple : Taecyoen X Jay ,

Nichy X Wooyoung

Chansung X Junho
X Dojoon

Writer : diy (ดีไอวาย)

 

 

สารบัญ

[2PMFic] Ranma3/4 : Intro,TJ&KD

[2PMFic] Ranma3/4 : EP1,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP2,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP3,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP4,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP5,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP6,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP7,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP8,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP9,KD&TJ

[2PMFic] Ranma3/4 : EP10,KD&TJ

 

 

 

 

Chapter 11

 

ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั่นเป็นสัญญาณบอกได้ดีว่าคนตัวเเสบตรงหน้าหลับสนิทไปเรียบร้อยเเล้ว แต่ทั้งที่เป็นอย่างนั้นมือก็ยังกำนาฬิกาปลุกไว้แน่น

อย่างนี้ต้องเรียกว่า...ถึงจะหลับแต่ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์สินะ คึคึ
ผมคิดแล้วอดหัวเราะขึ้นมาเบาๆไม่ได้ เมื่อคิดถึงตอนที่เขาขู่ว่า “กูมีอาวุธ”

โหย น่ากลั๊ว น่ากลัวอ่ะ

ผมนอนจ้องเขานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้ใกล้เช้าแล้ว….แต่ผมยังไม่ได้นอนสักนิด

นอนไม่หลับ…ไม่สิ…ถึงนอนหลับ ผมก็ไม่อยากนอนหรอก….

ใครจะยอมพลาดโอกาสได้นอนจ้องคนหน้าเหวี่ยงแบบไม่ต้องโดนด่าอย่างนี้ล่ะครับ เพราะงั้นผมต้องฉวยโอกาสมองเขาไว้ให้เต็มที่  สารภาพเลยนะ ใจจริงอยากลุกขึ้นมาอัดวีดีโอเก็บไว้ดูด้วยซ้ำ แต่รู้สึกว่ามันจะดูโรคจิตพิกลเลยหักห้ามใจไม่ทำ แต่ยังไงก็อยากชมตัวเองว่ะ เจ๋งนะเนี่ย อยู่ๆก็ได้มานอนห้องเดียวกันแบบนี้ ทำได้ไง ผมนี่แม่งโคตรเจ๋งอ่ะ (แม้ต้องแลกกับที่คิ้วแตกยังรู้สึกคุ้ม!!)

เวลานอนเหมือนลูกแมวชะมัด…แต่ตอนตื่นเขาเหมือนลูกสิงโตนะครับ คนอะไรก็ไม่รู้…ตัวแค่นี้ (เตี้ยก็เตี้ย) ทำเป็นเจ๋ง ทำเป็นปากเก่ง ไม่รู้จะอวดดีไปถึงไหน ผมยังจำตอนที่ผมถามเขาว่าทำไมถึงเข้าไปช่วยผมได้ดีเลยล่ะ รู้ไหมเขาตอบว่าไง

“อะไร? ใครช่วย? กูแค่จะเข้าไปเก็บรองเท้ากูที่มันกระเด็นอยู่ตรงนั้นเฉยๆเหอะ”

ตอบหน้าตายด้วย อืม ก็เนี่ย ปากดีอย่างนี้ไงล่ะ ไอ้ปากแบบนี้นี่ไง มันถึงได้น่าแกล้งนัก ไม่รู้พูดจริงหรือพูดเล่นนะ แต่นี่ถ้าเป็นคนอื่น ต่อให้ผมเป็นคนใจเย็นแค่ไหนก็ต้องโกรธกันบ้างล่ะ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน กับเขาแล้ว ยังไงก็โกรธไม่ลงจริงๆครับ

ผมจ้อง จ้อง จ้อง แล้วก็ยิ้มเหมือนคนบ้า…เชื่อป่ะ? นี่ถ้าเขาเป็นปลากัดรับรองท้องไม่รู้ตัวไปสามครอกแล้ว ฮ่าฮ่า  แม้จะอยู่ในความมืด มองเห็นกันแค่เพียงลาง ๆ แต่มันก็ไม่เหนือไปกว่าความพยายามที่จะมองเลยครับ อาจจะเป็นเพราะเขาตัวขาวมากด้วยแหละ ผู้ชายบ้าอะไรวะ ขาวเหมือนเรืองแสงได้เลยอ่ะ ว่าแต่…ตอนนี้ฝันอะไรอยู่เนี่ย…ฝันถึงผมแน่เลยอ่ะ คึคึ ร้ายนะเนี่ย มาฝันถึง ขออนุญาตยังเหอะ แล้วเกรงอกเกรงใจคนอื่นบ้างก็ดีนะ ทำร้ายกันอยู่อ่ะรู้ตัวไหมเนี่ย เล่นมานอนหน้าหมวย ตาเฉี่ยว ปากแดงๆ อยู่ใกล้ๆแบบนี้…

อ่า…แต่จริงๆนะครับ…ผู้ชายที่ไหนริมฝีปากแดงได้ขนาดนี้
แดง…แดงจริงๆนะ แดงจนผมสงสัยว่า…มันจะสามารถแดงกว่านี้ไหมนะ ถ้าผม…..
 
 
ผม…


เหมือนโดนมนต์สะกด… อะไรบางอย่างฉุดดึงความคิดของผมไหลไปเรื่อยโดยไม่ทันรู้สึกตัว… รู้ตัวอีกทีก็เผลอขยับตัวเข้าใกล้ร่างที่อยู่แค่เอื้อมอย่างช้า ๆ

ผมค่อยๆเขยิบใบหน้าเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆ….


ใกล้….


ใกล้….
 

และ….


หืม…?
 
 
เอ๊ะ….?
 

……
 
 
เฮ้ย!!!!
 

ผมรีบพลิกตัวไปนอนหงายมองเพดาน…ริมฝีปากแห้งผากโดยไม่มีสาเหตุ ค่อยๆสูดหายใจลึกเพื่อบรรเทาอาการปั่นป่วนที่มันก่อตัวขึ้นในช่องท้อง…


WHAT THE FUCK!!!
อคแทคยอน! เมื่อกี๊ ก…กำลังจะทำอะไรวะ….เกือบจะจูบแล้วไหมล่ะ!!!


อะไรบางอย่างมันคงกำลังคำรามแข่งกันในอกผม เพราะหัวใจเต้นโคตรดังเลย…โว้ย!!! ผมอยากจะลุกขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองให้หายบ้า ยิ่งคิดก็ยิ่งจะบ้า! โอ๊ยยย แม่งงงงงงงงงงงง กูจะทำบ้าอะไรวะเนี่ย!!!  จะจูบเนี่ยนะ! ถึงต่อให้มึงยอมรับว่าชอบเขาอยู่เหมือนกัน แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!! ชอบขำๆไงชอบขำๆอ่ะ ชอบเล่นๆ ต้องไม่จริงจังดิวะ ทำไมอยู่ๆมันไปถึงขั้นอยากจะจูบได้ อย่างนี้ขำไม่ออกนะเว้ยยยยยย!!!

อ่า….ผมสลัดหัวแรงๆเพื่อไล่ความฟุ้งซ่าน… พอเริ่มต้นคิดลึก เลยหยุดคิดไม่ได้เลยอ่ะ…เขาทำอะไรกับสมองของผมเนี่ย ระบบความคิดผมรวนไปหมดเเล้ววววววว อ๊ากกกกกก ผมใช้เวลาอยู่นานกว่าจิตใจจะกลับมาเป็นปกติ ฟู้ววว แทคยอนใจเย็นๆ มึงใจเย็นๆ

ผมตัดสินใจหันหน้ากลับมาหาเขาอีกครั้ง ว่าแต่…นี่เขาหลับสนิทจนผมชักรู้สึกหมั่นเขี้ยวตงิดๆแล้วนะ มาทำให้คนอื่นนอนไม่หลับ แล้วตัวเองมาหลับสบายอย่างนี้ขี้โกงนี่!

ยอมไม่ได้ อย่างนี้มันต้องเเกล้งซะหน่อยแล้ว…

ผมลองยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มเขาเบาๆ อยากรู้ว่าเขาจะตื่นไหม…รอดูปฏิกิริยา อืมมม….แต่เขาก็ไม่ตื่น…ขี้เซาแฮะ คึคึ ผมเลยจิ้มแก้มเขาอยู่อย่างนั้น โอ๊ยยย แก้มนิ่มว่ะ…

พอจิ้มเท่าไหร่เขาก็ไม่ตื่น ผมได้ใจเลยฉวยโอกาสยื่นมือไปบีบจมูกเล็กนั่นค้างไว้เอาให้พอรู้สึกหายใจติดขัด โดนอย่างนี้ คราวนี้คนขี้เซาเลยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ตามด้วยยกมือขึ้นปัดจมูกเหมือนกับเด็กขี้รำคาญ ก่อนจะร้องประท้วงเสียงหงุดหงิด…


"อื้อออ จะนอน...."


ละเมอเหวี่ยงวุ้ย …ฮ่า~~~ แต่พอผมหยุดแกล้ง เขาก็กลับมาพ่นลมหายเข้าออกอย่างไม่รู้ประสีประสาเหมือนเดิม อา…น่ารักว่ะ..เหมือนเด็กจริงๆแฮะ…

คราวนี้ผมลองไล้ข้อนิ้วสัมผัสกับผิวแก้มเนียนละเอียดของเขาบ้าง ผิวขาวกระจ่างตาแม้จะอยู่ในความมืดสะกดสายตาให้ผมมองอย่างหลงใหล สัมผัสลื่น..นุ่มละมุนทุกครั้ง ยามลากนิ้วคลอเคลียผ่าน…

ผมหยุดหายใจเมื่อเผลอลากไล้นิ้วผ่านริมฝีปากคู่ที่ทำให้สติผมกระเจิง…ความรู้สึกอยากจูบก่อตัวขึ้นอีกครั้งจนต้องหลับตาข่ม…

ฟู่ววว….สงบจิต สงบใจดิวะ อคแทคยอน…

หักดิบจนแม้กระทั่งหัวใจตัวเองยังส่งเสียงประท้วง..ผมกัดริมฝีปากจนเจ็บ ทรมานที่ต้องต่อสู้กับความต้องการที่พร้อมจะประทุอยู่เสมอ.....

ขืนจูบจริง อีกฝ่ายคงได้ให้กำปั้นหนัก ๆ ตะบันเข้าที่เบ้าตาเป็นการแลกเปลี่ยนแน่ ๆ และถึงแม้ในใจจะตะโกนบอกว่า ‘โดนต่อยก็คุ้ม’ ก็ตามเถอะ แต่ก็นะ….ก็ไม่อยากเอาเปรียบตอนนี้ มันเร็วเกินไป เจอกันแค่วันเดียวเอง เอาแค่ลูบแก้มไปก่อนแล้วกันแทคยอน
 

“……………..."


"……………..."


แต่อยู่ๆผมก็ต้องกลั้นหายใจแบบอัตโนมัติ เพราะอยู่ๆ คนตรงหน้าก็ลืมตาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 
ฮ….เฮ้ย!!

 
บทจะตื่นก็เล่นง่ายๆงี้เลยเหรอ!…จิ้มแก้มก็แล้ว บีบจมูกก็แล้ว ไม่ยักจะตื่น แต่แค่เอามือลูบแก้มเบาๆ ดันตื่นซะงั้นอ่ะ!!

ผมนิ่งค้าง ทำตัวไม่ถูก สมองไม่อาจประมวลผลได้ทัน เมื่อเจ้าของดวงตาเรียวกำลังจ้องหน้าผมในขณะที่มือของผมก็ยังวางทาบที่แก้มเขาอยู่ ในใจคิดถึงผลลัพธ์ไปล่วงหน้าแล้ว โดนแน่ๆ มึงโดนแน่ๆ! หลักฐานมัดแน่นขนาดนี้…..ซวยแน่มึง อคแทคยอน!
 
 
เจย์ลุกขึ้นนั่ง มองหน้าผมนิ่ง…ทั้งๆที่ผมคิดว่าเขาคงอาละวาดแน่ แต่เขากลับครางอือแล้วเอามือขยี้ตาแทน…

"อื้ออออ…."

ใจผมเต้นรัว…โอ๊ย! จ้างสามล้านวอนเลย! ใครก็ได้ถ่ายรูปให้ผมที ภาพนี้ แม่งโคตรน่ารักอ่ะ!! โอ๊ย ไม่ๆๆ ถ่ายเป็นวีดีโอดีกว่าว่ะ! จะได้เอาไปทำภาพ .gif !


“นาย….?”

เจย์มองผมแล้วก็เอียงคอ คิ้วขมวดเล็กน้อย…แต่…เอาจริงๆนะ…ตอนนี้ผมชักไม่แน่ใจว่า เจย์ยังมีสติพอที่จะรับรู้สิ่งรอบตัวอยู่รึเปล่า เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เอนตัวลงไปนอนเหมือนเดิม และก็หลับลงไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย
 
 
 
อ…อ้าว ซะงั้นอ่ะคนเรา…

 
 
 
 
ผึง!


แต่อยู่ดีๆคนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้วก็เด้งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเบิกตาโตหันขวับมาทางผม เขามองหน้าผมแล้วยกมือขยี้ตา คงจะทำเพื่อย้ำว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่ความฝัน


ครับ…ไม่ใช่ฝัน
นี่ของจริงเลยล่ะ…
 

"………………….."
 
 
 
"………………….."
 
 
 
บรรยากาศเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับผม ก่อนที่จะ…
 
 
 
โป้ก!! โป้ก!! โป้ก!! โป้ก!! โป้ก!!

 
 
"โอ้ยๆๆๆๆ หยุดก่อนๆๆ" ผมเด้งตัวขึ้นมาห้ามคนที่เอาแต่ใช้นาฬิกาปลุกตีผมแบบไม่พูดพล่ามทำเพลง…ลืมไปเลยว่าเขาขู่ไว้ว่า ‘กูมีอาวุธ!’ แต่โอ๊ยยย ฟาดมาได้ เจ็บนะเนี่ย!

ผมพยายามตะโกนห้ามเขา แต่คิดหรอว่าเขาจะฟัง??

“ไอ้ดำ! บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำอะไรบ้าๆกับกูน่ะห๊ะ!!”
 
 
โป้ก!! โป้ก!! โป้ก!! โป้ก!! โป้ก!!

 
"โอ๊ยๆๆๆ เฮ้ย หยุดสิ..หยุด..!!!"
 

ทำบ้าๆอะไรเล่า!! ผมแค่เอามือไปลูบแก้มเขาเองนะ!!
 

"หยุดสิ! โอ๊ย! นี่! เอามานี่เลย!!!!!"
 
 
ผมพยายามจะแย่งนาฬิกาปลุกบ้านั่น แต่เขาก็ไม่ยอม แต่ขอโทษนะ ต่อให้เหยียดแขนขึ้นสูงเท่าไหร่ก็ไม่พ้นมือของผมอยู่ดีน่ะแหละ (แขนเขาก็สั้นตามขาน่ะแหละครับ) และแล้วผมก็คว้าเอาอาวุธในมือเขามาได้ในที่สุด แต่เขาก็รั้นจะเอาคืน พยายามดึงยื้อนาฬิกาปลุกกับผม ผมเลยรีบเขวี้ยงมันไปไกลๆ จะแตกก็ช่างเหอะ เอามันไปให้ไกลก่อนตอนนี้!


“ไอ้บ้า ถ้ามันพังนะ!! เฮ้ยยย…”
 
 
เจย์ร้องเมื่อผมผลักร่างของเขานอนราบลงกับที่นอน จับรวบข้อมือของคนดื้อไว้ทั้งสองข้าง แต่ใช่ว่าเขาจะสิ้นฤทธิ์ ยังพยายามยกขาขี้นมาถีบผมจนจุก เฮ้ย ทำไมฤทธิ์เยอะขนาดนี้วะเนี่ย! ไปๆมาๆเลยหงายหลังลงมานอนวัดพื้นทั้งคู่ ผมฉวยโอกาสตอนเจย์เผลอรีบคว้าตัวเขา เจย์ร้องตะโกนโวยวาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อถูกผมจับนอนพลิกให้คว่ำหน้าแล้วล็อคแขนเขาไพล่หลังเอาไว้


“ยอมยัง! ยอมแพ้ยัง! ถ้าไม่ยอม จะหักแขนทิ้งเลยนะ!”

"โอ้ยยยยยยย เจ็บนะโว้ย แน่จริงก็เอาเด่ะ จะหักก็หักดิ แต่อย่าให้กูหลุดไปได้นะ! มึงโดนดีเเน่!"

เออ ก็ให้มันหลุดไปได้ก่อนแล้วกัน ตอนนี้ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบยังอวดดีอีก ผมล็อคแขนเขาไว้…รู้นะว่าบิดแขนไว้ท่านี้มันเจ็บไม่เบา แต่ก็นะ…ไอ้ที่ผมโดนเมื่อกี๊ก็เจ็บไม่เบาเหมือนกัน

"ยอมแพ้หรือยัง เจย์ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยนะ"

ผมถามเเต่เขาก็ไม่ตอบ เอาเเต่ดิ้นอยู่นั่น สุดท้ายผมเลยต้องก้มลงไปมอง เห็นคนโดนบิดเเขนทำหน้าเหมือนกำลังอดทนทั้งๆที่เจ็บมาก ผมเลยปล่อย ไม่อยากเเกล้งให้เจ็บตัวเลย แต่ทันทีที่ปล่อยเท่านั้นแหละ


“ปาร์ค เเจบอม!!”


ผมคว้าข้อมือเขาไว้ทันก่อนที่ตัวเองจะโดนทำร้ายร่างกายอีกครั้ง
นี่กะเอากันให้ตายเลยใช่ไหมห๊ะ แค่ลูบแก้มเนี่ย??

“ปล่อยสิโว้ยยยยยยย”
“ไม่ปล่อย!!” ทั้งๆที่ผมพยายามจะทำหน้าเข้ม เพื่อให้เขารู้ตัวว่านี่มันมากเกินไปแล้วนะ แต่สุดท้ายก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นคนที่ดีแต่เก่งแต่ไม่มีแรงพยายามแกะข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุม

โอ๊ยยย น่ารักโว้ยยยย

ยื้อกันอยู่นานจากเสียงประท้วงรุนแรงเริ่มลดระดับลงเหลือแค่เสียงขู่ฟ่อ เพราะพอรู้ตัวว่าสู้เเรงผมไม่ได้ก็หยุดพยายาม แล้วหันมาส่งสายตาเชือดเฉือนพร้อมทำหน้าตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อใส่ผมเเทน


อะไร? คิดว่าน่ากลัวเหรอ บอกแล้วว่ามันน่ารัก น่ารัก หัดฟังซะบ้างสิ!
โอ๊ย น่ารักชะมัด....อยากกอดอ่ะ อยากกอด...ขอกอดแน่นๆซักทีได้ไหมปาร์คแจบอม


คิดแล้วผมเลยดึงเขาเข้าหาตัว เจย์ที่ไม่ทันตั้งตัวปลิวปะทะเข้ามาซบลงกับหน้าอกของผม จะดิ้นออกก็ดิ้นไม่ได้ ในเมื่อถูกผมกอดกระชับเสียแน่นขนาดนี้

“เฮ้ย ทำบ้าไรวะ! ปล่อยนะ!!”
“ไม่ปล่อย! ปล่อยนายก็ทำร้ายฉันอีกสิ!”
“สมควร! ใครใช้ให้มาแต๊ะอั๋งล่ะวะ! ที่โดนไปอ่ะสมควรแล้ว!!”

อ๋ออออ สมควรงั้นสิ! โอเค ถ้าแตะเนื้อต้องตัวนายแล้วต้องแลกกับการเจ็บตัวใช่ไหม
ต้องแลกกันอย่างนั้นถึงจะสมน้ำสมเนื้อสินะ!!

“อ้อ ฉันเกือบลืมไปเลยว่าวันนี้ตัวเองเจ็บตัวเพราะนายไปเยอะแค่ไหน…ทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวนายเลย…งั้นก็ต้องเอาคืนตามสมควรสินะ…”


ไม่ทันให้เขาตั้งตัว ผมก็…“สำหรับการเรียกคนอื่นมารุมสกรัมฉัน” ผมก้มลงไปฝังจมูกกับแก้มเขา…ข้างซ้าย

“ส่วนอันนี้สำหรับคิ้วที่แตก” ….ข้างขวา

“อ้อแต่ เย็บสองเข็ม ก็ต้องสองทีสินะ” ผมกดย้ำลงแก้มเขาตำแหน่งเดิมอีกที แต่คราวนี้เพิ่มสัมผัสแรงขึ้นตามควา